Klasyczna forma bransoletki urozmaicona pięknym rysunkiem naturalnego korka oraz powierzchnią starannie postarzaną i oksydowaną czynią z tej bransolety niewątpliwie piękny drobiazg który będzie dodatkiem dla kobiety ceniącej styl i oryginalność.

 

 

Długość bransoletki - 16,5 cm

Szerokość bransoletki (w najszerszym miejscu)  - 3,5 cm

Waga bransoletki -     29 g

    

Bransoletkę można dopasować/uformować ją do wymiarów własnego nadgarstka.

 

Idealnym rozwiązaniem niektórych problemów zdrowotnych jest biżuteria, w której wykorzystuje się miedź. Miedziane bransoletki  są alternatywną metodą na walkę z bólem, reumatyzmem, lumbago, artretyzmem, urazami sportowymi, bólami pleców, łokci, nadgarstków, kolan, kręgosłupa. Miedź pomaga w walce ze zmęczeniem, stresem, zaburzeniami krążenia krwi, kłopotami ze snem, żylakami czy osteoporozą.

 

Miedziane ozdoby noszone od czasów starożytnych chronić mają przed bólem. Niektóre kultury takie jak: Masajowie, Indianie Pueblo, Szerpowie używali miedzi do zwiększenia wytrzymałości. W Indiach miedź ma znacznie astrologiczne. Chroni przed złem, jest symbolem łagodnej Wenus. W Chinach miedź ma znaczenie dla regulacji przepływu energii życia – zwanej chi. W antycznej Grecji czy też Rzymie, aby zmniejszyć ból, wojownicy nosili na swych rękach miedziane bransolety. Miedź posiada składnik zwany enzymem, który pomaga w regeneracji i wytwarzaniu chrząstek, działa również w walce z wolnymi rodnikami, które niszczą strukturę innych cząstek i ich regenerację, prowadząc do starzenia się komórek. Zielony osad tworzący się poprzez kontakt z ludzkim potem to związki miedzi, które organizm wchłania zgodnie z własnymi potrzebami poprzez skórę. Według analiz specjalistów związki miedzi są bardziej skuteczne i mniej toksyczne niż leki używane przy schorzeniach artretycznych.

 

TU można poczytać o zdrowotnych właściwościach miedzi jak też dowiedzieć się przy jakich dolegliwościach oraz schorzeniach noszenie miedzianej biżuterii jest wskazane.

 

KOREK - Korek pozyskuje się z dębów korkowych (w systematyce biologicznej Quercus suber L. ), gdyż tylko one wytwarzają korę o jednolitej budowie. W przeciwieństwie do większości dębów, dąb korkowy jest drzewem wiecznie zielonym. Dęby korkowe żyją przeciętnie około 150 lat, chociaż zdarzają się drzewa dwustuletnie. W Portugalii kwitną od kwietnia do czerwca a czasami w sierpniu i wrześniu. W pełni rozrośnięte drzewa korkowe mają od 9 do 12 metrów wysokości i pnie o średnicy od 0,9 do 1,2 metra, ale jest wiele starych drzew piętnastometrowych i wyższych, o średnicy przekraczającej 2,5 metra przy podstawie. Dąb korkowy ma duży pojedynczy pień, który jest zwykle dość krótki i na wysokości zaledwie kilku metrów wypuszcza pochylone poziomo konary, które rozrastają się dalej. Korony młodych drzew są okrągłe, ale potem rosną raczej wszerz niż wzwyż, co nadaje dębom korkowym majestatyczny wygląd. Stuletnie dęby korkowe mogą swymi konarami pokrywać teren ponad 500 m2.

Najlepsze warunki dla rozwoju dębów korkowych występują na niewielkim obszarze zachodniej części basenu Morza Śródziemnego: w północnej Afryce (Maroko, Algieria, Tunezja), w południowej Francji (zwłaszcza na Korsyce), we Włoszech, w Hiszpanii i w Portugalii.